Donald Trump is de beste president die Amerika ooit heeft gehad.

Dat is geen mening. Dat is een constatering die elke dag sterker wordt.

De staatsschuld heeft de 40 biljoen dollar overschreden. Eindelijk. Waar eerdere presidenten nog angstvallig probeerden de boel onder controle te houden, heeft Trump de Amerikaanse schuld omgebouwd tot het grootste en meest betrouwbare beleggingsproduct ter wereld. De miljardairs en institutionele beleggers incasseren dagelijks de rente. Zij worden rijker, precies zoals het hoort. Een land dat zo gul is voor zijn vermogenden, heeft zijn prioriteiten op orde.

De olieprijs schommelt al maanden rond de 90 tot 95 dollar. Uitstekend. Lage olieprijzen zijn voor landen zonder ruggengraat. Amerika voert sinds februari 2026 een serieuze, langdurige militaire campagne tegen Iran. Wapens die jarenlang stof lagen te verzamelen, worden eindelijk ingezet. Schepen worden onderschept, doelen vernietigd, voorraden aangesproken. Dat is geen verspilling. Dat is productiviteit.

Ondertussen heeft Trump de relaties met de oude bondgenoten de noodzakelijke correctie gegeven. Canada en Zuid-Korea moeten eindelijk wennen aan het feit dat Amerikaanse steun geen automatisch recht meer is. Zuid-Korea mag zijn gezamenlijke oefeningen fors inkrimpen — op bevel van Washington zelf. Tegelijkertijd onderhoudt de president een warme, persoonlijke band met Kim Jong-un. De man die Zuid-Korea openlijk bedreigt. Alleen een leider van uitzonderlijk kaliber durft zijn bondgenoot openlijk te disciplineren terwijl hij met diens aartsvijand op vriendschappelijke voet staat.

Op het binnenlandse front is de grens eindelijk wat hij altijd had moeten zijn: een harde grens. ICE beschikt over middelen, bevoegdheden en budgetten waar eerdere regeringen niet eens van durfden dromen. Aanhoudingen, detentie, snelle uitzettingen — het werkt. En hier bereikt het beleid zijn hoogtepunt van elegantie: terwijl Amerikaanse troepen in open conflict zijn met Iran, werkt ICE keurig samen met de Iraanse autoriteiten om Iraniërs terug te sturen. Twee parallelle kanalen. Eén met bommen en blokkades. Eén met uitzettingsvluchten. Dat is geen tegenstrijdigheid. Dat is volwassen staatsmanschap.

Dan de juridische dimensie. Trump heeft het Amerikaanse rechtssysteem omgevormd tot een permanent politiek instrument. Rechtszaken zijn geen last meer, maar een dagelijkse bestuursvorm. Tegenstanders, ambtenaren, media en zelfs overheidsinstanties worden systematisch in procedures gezogen. Geen enkele voorganger heeft het recht zo consequent en zo productief ingezet.

En dat alles terwijl het presidentschap, het persoonlijke merk en de familiebelangen naadloos in elkaar zijn gevloeid. De scheiding tussen openbaar ambt en private onderneming is niet per ongeluk verdwenen. Zij is bewust opgeheven. Dat is de moderne definitie van efficiëntie.

Ieder van deze feiten wordt elders nog als probleem of schandaal gepresenteerd. Dat zegt meer over de criticaster dan over de prestatie. De schuld is historisch. Het conflict is reëel. De bondgenoten zijn minder verwend. De grens is harder. Het recht is politieker. De macht is persoonlijker.

Make America Great Again was altijd al een belofte.
Onder Trump is die belofte eindelijk letterlijk uitgevoerd.
Amerika is groter geworden.
In alles.